به گزارش پایگاه خبری راه وطن به نقل از ایرنا روزنامه «فوکوس» آلمان با اشاره به حمله نظامی واشنگتن به ونزوئلا نوشت که مواد مخدر فقط یک بهانه برای این اقدام بود و انگیزه واقعی «دونالد ترامپ» رئیس جمهوری ایالات متحده، دسترسی به بزرگترین ذخایر نفتی جهان است.
آمریکا به ونزوئلا حمله کرد، در حالی که رئیس جمهوری ایالات متحده دلیل این اقدام را کنترل مواد مخدر عنوان میکند.
جهان صبح شنبه با نفس حبس شده به آمریکای جنوبی نگاه میکرد، ایالات متحده حمله گستردهای را به اهدافی در ونزوئلا انجام داد، همانطور که جنیفر جاکوبز، (Jennifer Jacobs) خبرنگار شبکه سیبیاس در پلتفرم ایکس به نقل از مقامات آمریکایی گزارش داد، ترامپ دستور حملات هدفمند علیه تأسیسات نظامی را صادر کرد.
به نوشته این روزنامه، در پس لفاظیهای رسمی درباره کنترل مواد مخدر، محاسبات بسیار پیچیدهتری نهفته است. ترامپ منافع تجاری خود را دنبال میکند، همانطور که خِسوس رِنسویو (Jesus Renzullo) متخصص آمریکای لاتین در موسسه آلمانی مطالعات جهانی و منطقهای، توضیح میدهد: این کشور آمریکای جنوبی بزرگترین ذخایر نفتی جهان را در اختیار دارد که ۳۰۳ میلیارد بشکه (هر بشکه ۱۵۹ لیتر) تخمین زده میشود. این ذخایر عمدتاً نفت کوره سنگین است که فقط با استفاده از فناوریهای تخصصی قابل استخراج و تصفیه است.
فوکوس اضافه کرد: با وجود ذخایر عظیم نفت، تولید نفت ونزوئلا در حال حاضر بسیار پایین و حدود یک میلیون بشکه در روز است، ۲۰ سال پیش، نزدیک به سه میلیون بشکه نفت در روز تولید میشد. این به دلیل تحریمها، سوء مدیریت در شرکت انرژی دولتی PDVSA و فساد است.
این رسانه آلمانی زبان افزود: از امسال، غول نفتی آمریکایی شورون (Chevron) نیز تولید خود را در ونزوئلا از سر گرفته است. حمله به ونزوئلا از مدتها پیش پیشبینی شده بود. جیمز استوری، (James Story) سفیر سابق آمریکا در ونزوئلا در دوران ترامپ هم گفت که منابع نظامی مستقر شده «بسیار مخربتر» از آن هستند که صرفاً برای کنترل مواد مخدر استفاده شوند
فوکوس اضافه کرد: یکی از محرکهای اصلی این حمله، تلاش ترامپ برای تثبیت میراث تاریخی خود است. در حالی که او اغلب خود را در سطح جهانی به عنوان یک «معاملهگر» معرفی میکند که میخواهد به جنگها پایان دهد، به نظر میرسد ونزوئلا را فرصتی برای یک پیروزی سریع و معتبر میبیند. سرنگونی نیکولاس مادورو، رئیس جمهوری این کشور نمایش نهایی قدرت در منطقه خواهد بود و ترامپ را به عنوان مرد قدرتمندی که سرانجام رژیم سوسیالیستی را در نزدیکی خود شکست داده، تثبیت خواهد کرد.
اما خسوس رنسویو انگیزه دیگری را پشت اقدامات دولت آمریکا میبیند. به گفته وی، «مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمرکا که یک «جنگطلب» شناخته شده در سیاست خارجی و مخالف صریح رژیم مادورو است، میتواند از این فرصت برای افزایش فشار بر کوبا نیز استفاده کند.»
این گزارش مدعی است که دولت کوبا بارها به دلیل نقصهای جدی در حقوق بشر و حاکمیت قانون مورد انتقاد بینالمللی قرار گرفته است. این کشور جزیرهای سوسیالیستی در کارائیب در بحبوحه یک بحران اقتصادی شدید قرار دارد و تامین انرژی آن به شدت به نفت ونزوئلا وابسته است.
رنسویو در این باره می گوید: «ونزوئلا تنها برگ برندهای است که کوبا هنوز میتواند در همسایگی خود بازی کند.»
او با اشاره به سرنگونی احتمالی حکومت در ونزوئلا می افزاید: «کوبا به شدت محدود خواهد شد و از نظر اقتصادی به شدت آسیب خواهد دید» به ندرت هیچ موضوعی به اندازه مهاجرت، سیاست داخلی ایالات متحده را دو قطبی میکند و ترامپ همچنان در همین موضوع از بالاترین میزان محبوبیت خود برخوردار است.
این کارشناس آمریکای لاتین معتقد است: تعداد مهاجران ونزوئلایی به ایالات متحده سالهاست که به دلیل فقر سوسیالیستی تحت حکومت مادورو و سلفش هوگو چاوز به طرز چشمگیری افزایش یافته است – از ۳۳ هزار مهاجر در سال ۱۹۸۰ به ۷۷۰ هزار نفر در سال ۲۰۲۳. برای ترامپ، این یک استدلال خوشایند برای نشان دادن سرسختی است.
