به گزارش پایگاه خبری راه وطن راهپله تاریک، میان دو دیوار رنگپریدهای که هنوز نقاشیهای شاد و کودکانه رویشان مانده، بالا میرود و به پنجرهای میرسد که تنها منبع نور این فضای خاموش است.
راهپلهای رو به روشنایی با پرندگانی که از شیشه میگذرند
راهپله تاریک، میان دو دیوار رنگپریدهای که هنوز نقاشیهای شاد و کودکانه رویشان مانده، بالا میرود و به پنجرهای میرسد که تنها منبع نور این فضای خاموش است.
روی شیشههای چهارگانه، پرندگان سرخرنگی سبک، کوتاه و آزاد نقش بستهاند. ردّی ساده اما زنده از پرواز، گویی همین حالا از قاب گذشتهاند و نور، سایه روشن حرکتشان را روی دیوارهای مدرسه جا گذاشته است. سقف فروریخته و نور سرد، با آن شور و رنگی که روی دیوارها باقی ماندهاند در تضاد است اما همین پنجره، همین پرندگان کوچک، چیزی شبیه باقیماندهای از امید را از بیرون به داخل میکشند.
در سکوت و تاریکی این راهپله، پرندگان سرخ نشانی از اندوه و هشدار نیستند، آنها تنها ادامه لحظهای هستند که انگار در میان ویرانی نیز میتوان پرواز را دید، حتی اگر فقط بر شیشه یک پنجره باشد.
