به گزارش پایگاه خبری راه وطن و به نقل از ایرنا در روزها و هفتههایی که از یک سو شمار شهدای غزه از مرز ۳۶ هزار نفر گذشته و از دیگر سو سه کشور اروپایی اسپانیا، ایرلند و نروژ کشور مستقل فلسطین را به رسمیت میشناسند و خیل سیاستمداران فرانسوی نیز تداوم این مسیر را از الیزه مطالبه میکنند، دلیل بیاعتنایی مستاجر این کاخ به خواست جهانی، سوالی است که پاسخ آن را باید ریشههای تاریخی روابط پاریس- تلآویو جستجو کرد.
ژوئیه ۱۹۹۵ مصادف با ۲۶ دی ماه ۱۳۳۳ – پاریس؛ پنجاه و سومین سالگرد گردهمایی زمستانی ول دیو (Vel d’Hiv: بزرگترین دستگیری دستهجمعی یهودیان فرانسه در طول جنگ جهانی دوم) با سخنرانی تاریخی ژاک شیراک رئیس جمهوری وقت فرانسه همراه شد که در آن مسئولیت دولت این کشور را در اخراج نزدیک به ۱۰ هزار مرد، زن و کودک یهودی با کلماتی که تا آن زمان از زبان سیاستمداران فرانسوی شنیده نشده بود، پذیرفت: «فرانسه، آن روز اقدامهای جبرانناپذیری کرد و با شکستن عهدش، مردم تحت حمایت خود را به جلادان شان سپرد.»
۲۲ اکتبر ۱۹۹۶ مصادف با یکم آبان ۱۳۷۵- بیتالمقدس؛ شیراک در سفر به سرزمینهای اشغالی به دلیل رفتار زننده نیروهای امنیتی رژیم صهیونیستی با فلسطینیانی که مشتاقانه وی را در بازدید از خاک کشورشان همراهی میکردند، وارد تنش لفظی شد و نیروهای امنیتی را تهدید کرد که در صورت ادامه این روند، به سرعت به کشورش بازخواهد گشت.
روابط پاریس با جهان عرب تبدیل شد. فرانسه نیز میخواست نفوذ تاریخی خود را که مدتها در سوریه و لبنان داشت، در پسزمینه رقابت با بریتانیا حفظ کند، بنابراین بر فعالیت دیپلماتیک خود با صهیونیستها برای حفظ جای پای خود در منطقه تاکید کرد.
